کسیْ که حُسنِ رُخِ دوستْ دَرْ نَظَرْ داردْ،
به پیشِ اهلِ نَظَرْ
حاصلْ از بَصَرْ داردْ.
کسیْ به وصلِ تو چونْ شمعْ
یافتْ پروانهْ،
که زیرِ تیغِ تو
هَرْ دَمْ سَریْ دِگَرْ دارَدْ.
به پایْ بوسِ تو دستِ کسیْ رسیدْ،
که او
چوْ آستانهْ
بَرْ اینْ دَرْ
همیشهْ سَرْ دارَدْ.
چوْ خامهْ
بَرْ سَرِ فرمانِ او،
سَرِ طاعتْ
نهادهایمْ،
مَگَرْ او به تیغْ بَرْدارَدْ!
زِ زُهدِ خُشکْ مَلولَمْ،
بیارْ بادهیْ نابْ!
که بویْ بادهْ مُدامَمْ دماغْ تَرْ دارَدْ.
زِ بادهْ هیچَتْ اگرْ نیستْ،
اینْ نهْ بَسْ که تو را
دَمیْ زِ وَسوَسهیْ عقلْ
بیخَبَرْ دارَدْ؟
کسیْ که از درِ تَقواْ قَدَمْ بُرونْ نَنهادْ،
به عزمِ مَیْکدهْ اکنونْ
سَرِ سفرْ دارَدْ!
دلِ شکستهیْ حافظْ
به خاکْ خواهدْ بُردْ
چوْ لالهْ،
داغِ هواییْ که بَرْ جِگَرْ دارَدْ.
