زُلفْ آشفته وُ
خُویْ کردهْ وُ
خندانْ لَبُ
مَستْ،
پیرهنْ چاکُ
غزلْخوانُ
صُراحی در دستْ،
نَرگِسَشْ عربدهجویُ
لَبَشْ افسوسْکنانْ،
نیمْشبْ
دوشْ به بالینِ منْ آمدْ،
بنشستْ!
سَرْ فراگوشِ منْ آوردُ
به آوای حزینْ
گُفتْ :
«ـ اِی عاشقِ شوریدهی منْ!
خوابتْ هستْ؟ »
عاشقی را که چنینْ ساغرِ شبْگیرْ دَهَندْ،
کافرِ عشقْ بُوَدْ
گَرْ نَشَوَدْ
بادهْپرستْ!
برو اِی زاهدُ
بر دُردْکشانْ خُردهْ مگیرْ
که ندادندْ جُزْ اینْ تُحفهْ به ماْ
روزِ اَلَستْ،
آنچه کردندْ به پیمانهی ماْ
نوشیدیمْ
اگرْ از خَمرِ بهشتْ استْ،
گَرْ از بادهی مَستْ.
خندهی جامِ مِیُ
زُلفِ گرهْگیرِ نگارْ،
اِی بَسا توبهْ که
ـ چونْ توبهی حافظْ ـ
بِشکستْ!
