گُلْ دَرْ بَرُ
مِیْ دَرْ کفُ
معشوقْ به کامْ استْ،
سلطانِ جهانمْ
به چنینْ روزْ
غُلامْ استْ!
گوشمْ
همه بَر قولِ نِیُ
نغمهی چَنگْ استْ
چشممْ
همه بَر لَعلِ لَبُ
گَردشِ جامْ استْ.
گوْ شمعْ نیاریدْ در اینْ جمعْ،
که امشبْ
در مجلسِ ماْ
ماهِ رُخِ دوستْ تمامْ استْ.
در مَجلسِ ماْ عطرْ میامیزْ،
که جانْ راْ
ازْ حلقهی گیسویْ توْ
خوشْبویْ مَشامْ استْ.
از نَنگْ چه گویی؟
که مَرا نامْ
زِ نَنگْ استْ!
وَز نامْ چه پُرسیْ؟
که مَرا نَنگْ
زِ نامْ استْ!
مِیْخواره وُ
سَرْگشته وُ
رِندیمُ
نظرْبازْ
وَ آنْ کسْ که چو ماْ نیستْ در اینْ دُور،
کدامْ استْ؟
با مُحتسبمْ عیبْ مَگوییدْ،
که او نیزْ
هَمواره
ـ چو ما ـ
در طَلَبِ عیشِ مُدامْ استْ.
در مَذهبِ ما بادهْ حلالْ است،
ولیکنْ
بینرگسِ مَخمورِ تو
ـ اِی دوست! ـ
حرامْ استْ!
تا گَنجِ غَمت
ـ در دلِ دیوانه ـ
مقیمْ است،
پیوستهْ مَرا
کنجِ خرابتْ
مُقامْ استْ.
حافظْ!
منشینْ بیمِیُ معشوقه زمانی،
که ایامِ گُلُ
یاسمنُ
عیدِ صیامْ استْ.
