برو به کارِ خودْ!
اِی واعظْ!
این چه فریادْ استْ؟
مرا فتاده دلْ از کفْ،
تو را چه افتادهستْ؟
به کامْ تا نرساندْ مرا لَبَشْ چونْ نایْ،
نصیحتِ همه عالمْ
ـ به گوشِ من ـ بادْ استْ.
اگر چه مستیِ عشقمْ خرابْ کردْ تمامْ
اساسِ هستیِ منْ
زِ اینْ خرابْ
آبادْ استْ.
گدای کوی تو از هشتْ خُلدْ مستغنیْستْ
اسیرِ بندِ تو
از هَر دو عالمْ آزادْ استْ.
دِلا!
مَنالْ زِ بیدادُ جورِ یارْ،
که یارْ
تو را نصیبه همینْ کرده استُ این دادهستْ.
میانِ او
ـ که خدا آفریده استْ از هیچْ ـ
دقیقهایستْ
که هیچْ آفریده نگشادهستْ.
برو!
فسانه مخوانُ فسونْ مَدَمْ،
حافظْ!
که ز اینْ فسانه وُ افسونْ
مَرا بَسیْ یادْ استْ.
