زِ دِلْبَری نَتَوان لافْ زَد به آسانی،
هزار نُکته در این کارْ هَست،
تا دانی!
به جُز شِکرْدَهَنی
مایههاست خوبی را،
به خاتَمی نَتَوان زَد دَم از سُلیمانی!
هزار سَلطَنَتُ سَروَری به آن نَرِسَد
که در دِلی
به هُنَر
خویش را بِگُنجانی.
به همْنِشینیِ رِندان
سَری فُرود آوَر،
که گنجهاست
در این بیسَرّیُ سامانی.
به نامِ طُرّهی دِلْبَند خویشْ
خِیری کن
که تا خُداش نِگَه دارَد از پَریشانی!
چه گَردها که بَراَنگیختی زِ هَستیِ من!
مَباد خسته سَمَندَت،
که تیز میرانی!
بیار بادهی رَنگین
که یک حکایتِ فاشْ
بگویمُ بِکنَم رِخنه در مُسَلمانی:
«ـ به خاک پایِ صبوحی کشان!
که تا منِ مَست
سِتاده بَر دَرِ مِیْخانهاَم به دَربانی،
به هیچ زاهدِ ظاهرْپَرَست نَگذَشتَم
که زیرِ خِرقِه
نه زُنّار داشتْ پنهانی!»
مَگیر چشمِ عنایت زِ حالِ حافظْ باز،
وَگَرنَه حالْ بِگویم
به آصفِ ثانی!
