نصیبِ من چو خَراباتْ کرده است اِلّاه،
در این میانه
بگو! زاهدا! ـ
مَرا چه گناه؟
کسی که در اَزَلَش جامِ مِیْ نَصیب اُفتاد
چرا به حَشْر کنند
این گناه از او واخواه؟
مُرادِ من به خراباتْ چون که حاصِل شُد،
دِلَم زِ مدرسه وُ خانقاه
گَشت سیاه.
بگو به زاهدِ سالوسِ خرقهْپوشِ دو روی
که دست کرده دراز استُ
آستینْ کوتاه:
«تو خرقه را زِ برای ریا هَمی پوشی
که تا به زَرق بَری
بندهگانِ حَقْ از راه!
غُلامِ همّتِ رِندانِ بیسَرُ پایم
که هر دو کوْنْ نَیرزَد به چشمشان
یک کاه!»
برو گِدایِ درِ هَر گِدا شو،
اِی حافظ!
که این مُراد نَیابی
مَگَر به شَیءالله.
