مَنَم که
شُهرهی شَهرَم به عشقْ وَرزیدَن!
مَنَم که
دیده نیالودهاَم به بَد دیدَن!
وفا کنیمُ
ملامَت کشیمُ
خوشْ باشیم
که در طریقتِ ما
کافریست
رَنجیدن!
به مِیْپَرَستی
از آن نقشِ خودْ زَدَم بَر آبْ
که تا خرابْ کنَم نَقشِ خودْ پَرَستیدَن!
به پیرِ میْکده گفتم که:
«ـ چیست راهِ نجات؟»
بخواست جام مِیُ گفت:
«ـ باده نوشیدَن!»
مُراد ما زِ تماشایِ باغِ عالَم چیست؟
به دستِ مَردمِ چَشم
از رُخِ تو گُل چیدَن.
به رَحمتِ سَرِ زلف تو واثِقَم،
وَرنَه
کشِش چو نَبوَد از آن سو،
چه سودْ کوشیدَن؟
زِ خطِ یارْ بیاموز مِهْر با رُخِ خوبْ؛
که گِرْدِ عارضِ خوبانْ
خوشْ است گَردیدَن.
عِنان به مِیْکده خواهیم تافت
زِ این مَجلِس،
که وعظِ بیعَمَلان
واجبْ است نَشنیدَن.
مبوس جُز لبِ معشوقُ جام مِیْ،
حافظ!
که دستِ زُهدْفُروشان
خَطاستْ بوسیدن.
