بیا تا گُلْ بَراَفشانیمُ
مِیْ در ساغرْ اَندازیم
فَلَک را سَقف بِشکافیمُ
طرحِ نو دَراَندازیم
شرابِ اَرغوانی را
گُلاب اَندَر قَدَح ریزیم
نسیمِ عطرْ گَردان را
شِکر در مِجمَر اَندازیم!
اگر غَمْ لشکر انگیزد که خونِ عاشقانْ ریزَد
منُ ساقی بَر او تازیمُ
بُنیادَش بَراندازیم!
چو در دست است رودی خوش،
بِزَن
مُطرب!ـ
سُرودی خوش،
که دَستْاَفشان غزل خوانیمُ
پاکوبان سَراَندازیم!
بهشتِ عَدن اگر خواهی
بیا با ما به مِیْخانه
که از پایِ خُمَت یکْسَر به حوضِ کوثَر اَندازیم!
یکی از عَقلْ میلافَد،
یکی طامات میبافَد
بیا که این داوریها را
به پیشِ داوَر اَندازیم!
سُخنْدانیُ خوشْخوانی نمیوَرزَند در شیرازْ
بیا
- حافظ! ـ
که تا خود را
به مُلکی دیگر اَندازیم!
