بیتو،
ای سِروِ رَوان!
با گُلُ گُلشَن چه کنَم؟
زُلفِ سُنبُل چه کشَم؟
عارضِ سوسَن چه کنَم؟
خونِ من ریختی از ناوَکِ دلْدوزِ فراق؛
خود بگو با تو من،
ای دیدهی روشن!ـ
چه کنَم؟
آه که ز طَعنهی بَدخواهْ
نَدیدَم رویت! ـ
نیست چون آینهام روی زِ آهَن،
چه کنَم؟
برو ای زاهدُ
بر دُردْکشان خُرده مَگیر!
کارْفَرمایِ قَدَر میکنَد این،
من چه کنَم؟
مَدَدی گَر به چراغی نَکنَد آتشِ طور،
چارهی تیرهْشبِ وادیِ اَیمَنْ
چه کنم؟
برقِ غیرت
چو چنین میجَهَد از مَکمَنِ غِیب،
تو بفرما که منِ سوخته خَرمَن
چه کنَم؟
حافظا!
خُلدِ بَرین خانهی موروثِ من است،
اَندَر این منزلِ ویرانهْ نشیمنْ
چه کنم؟
