طالعْ اگر مَدَد کنَد،
دامَنَش آوَرَم به کفْ ـ
گَر بِکشَم،
زِهی طَرَب!
وَر بِکشد،
زِهی شَرَف!
اَبروی دوستْ کیْ شَوَد
دستْکشِ منِ ضعیف؟
کس نَزَدهست از این کمانْ
تیرِ مُرادْ
بَر هَدَفْ.
از خَمِ اَبروی تواَم
نَقشِ گُشایشی نَشُد ـ
وَه که در این خیالِ کجْ
عُمرِ عزیزْ شُد تَلَف!
طرفِ کرَمْ زِ کس نَبَستْ
این دِلِ پُراُمیدِ من
گَر چه سُخنْ هَمی بَرَد
قصهی من به هَر طَرَف.
من به کدام خوشْدِلی مِیْ خورمُ
طَرَب کنَم
که ز پَسُ پیشِ خاطِرَم
لَشکرِ غَمْ کشیده صَف؟
من به خیالِ زاهدیْ گوشهنشینُ
طُرفِه آنکْ
مغبچهیی زِ هَر طَرَفْ
میزَنَدَمْ به چَنگُ دَف!
بیخَبَرَند زاهدان. ـ
نَقشْ بخوانُ لاتَقُلْ!
مَستِ ریاسْتْ مُحتَسِب. ـ
باده بخواهُ لاتَخَفْ!
مُفتیِ شهرْ بین
که چون لُقمهی شُبْهه میخورَد!
یالُ دُمَشْ درازْ بادْ
این حَیوانِ خوشْ عَلَف!
حافظ!
اگر قَدَمْ زَنی در رَهِ خاندانْ
به صِدق
بَدَرقهی رَهَت شَوَدْ
همّتِ شَحنهی نَجَف.
