هزارْ شُکر
که دیدم به کامِ خویشَت باز
زِ روی صدقُ صفا
گشَته با دِلَم دَمْساز!
چه فتنه بودْ
که مشّاطِهی قَضا اَنگیخت
که کردْ نرگسِ مَستَت
سیه به سُرمهی ناز؟
غَرَضْ کرِشمهی حُسن است،
وَرنَه حاجَتْ نیست
جمالِ دولتِ محمودْ را
به زُلفِ ایاز!
به نیمْ بوسه
دعایی بخر زِ اَهلِ دِلی
که کیدِ دُشمَنَت
از جانُ جسمْ دارَد باز!
مَلالَتی که به جانم رسیدْ از غمِ تو
زِ اَشک پُرسْ حکایتْ
که من نِیم غمّاز.
در این مَقام مَجازی
به جُز پیاله مَگیر!
در این سَراچهی بازیْچه
غیرِ عشقْ مَباز!
به دَلقْپوشِ ریایی مگو حکایت عشقْ
که نیست سینهی اربابِ کینه
مَحرَمِ راز!
فِکنده زِمزِمهی عشقْ
در حجازُ عِراق،
نوای بانگِ غزلهای حافظْ از شیراز!
