گَر بُوَد عُمرُ
به مِیْخانه رِسَم بارِ دِگَر،
به جُز از خدمتِ رِندانْ
نَکنَم کارِ دگَر.
خُرّم آن روزْ
که با دیدهی گِریانْ بِرَوَم
تا زَنَم آبِ درِ مِیْکده
یکْبارِ دِگَر.
رازِ سَرْبَستهی ما بین،
که به دَستان گُفتَندْ
هَر زمانْ با دفُ نِیْ
بَر سَرِ بازارِ دِگَر!
معرفتْ نیست در این قومْ،
خدایا!
مَدَدی!
تا بَرَم گوهرِ خودْ را به خریدارِ دِگَر.
هَر دَم از درد بِنالَم،
که فَلَکْ هَر ساعتْ
کنَدَمْ قصدِ دلِ زارْ
به آزارِ دِگَر.
یار اگر رفتُ
حقِ صحبتِ دیرینْ نَشناخت،
حاشَلله که رَوَم منْ زِ پِیِ یارِ دِگَر!
گَر مُساعد شَوَدَم دایرهی چرخِ کبودْ
هَم به دستْ آوَرَمَش بازْ
به پَرگار دِگَر.
عافیتْ میطَلَبَد خاطِرَم،
اَر بُگذارَند
غَمزهی شوخشُ
آن طُرّهی طُرّارِ دِگَر!
باز گویم نه در این واقعه حافظ تنهاست:
غرقه گَشتَند در این بادیه
بسیارِ دِگَر!
