مُژده!
اِی دِل!
که مسیحا نَفَسیْ میآید
که زِ اَنْفاسِ خوشَش
بویِ کسیْ میآید.
از غَمِ هِجرْ مَکن ناله وُ فَریاد،
که دوشْ
زَدهاَم فالیُ
فریادْرَسی میآید.
دوست را گَر سَر پُرسیدنِ بیمارِ غَمْ است،
گو:
بِران خوشْ،
که هنوزش نَفَسی میآید!
هیچْ کس نیست که در کویِ تواَش کاریْ نیست
هرکس این جا
زِ طریقِ هَوَسی میآید.
جرعهئی ده!
که به مِیْخانهی اَربابِ کرَمْ
هَر حَریفی
زِ پِیِ مُلتَمسی میآید.
زِ آتشِ وادیِ اَیمَنْ
نه منَم خُرّمُ بَس،
موسیْ این جا به امیدِ قَبَسی میآید.
کس نَدانست که مَنزِلْگَهِ معشوقْ کجاست
این قَدَر هَستْ
که بانگِ جَرَسی میآید.
خَبَرِ بُلبُلِ این باغ مَپُرسید،
که من
نالهیی میشِنَوَم
که ز قَفَسی میآید!
یار دارد سَرِ صیدِ دِلِ حافظ!
یاران!
شاهْبازیْ به شِکارِ مَگَسی میآید!
