خوشا دِلی که مُدام از پِیِ نَظَر نَرَوَد
به هَر دَرَش که بخوانند
بیخبر نَرَوَد.
طمعْ در آن لبِ شیرینْ نکردنم اولا؛
ولی چهگونهْ مگسْ
از پِیِ شِکر نَرَوَد؟
مکن به چشمِ حقارتْ نگاه در منِ مَست
که آبِ رویِ شریعتْ
به اینقَدَر نَرَوَد.
سوادِ دیدهی غمْدیدهام به اشکْ مَشوی
که نقشِ خالِ تواَم
هرگز از نَظَر نَرَوَد.
تو که ز مَکارمِ اخلاقِ عالَمی دِگَری،
وفای عهدِ من
از خاطراَت به دَر نَرَوَد.
سیاهْنامهتَر از خود
کسی نمیبینم،
چهگونه چون قَلَمَم دودِ دِلْ به سَر نَرَوَد؟
دِلا مَباشْ چنین هرزهگردُ هرجائی،
که هیچْ کار زِ پیشَت
به این هُنَر نَرَوَد.
به تاجِ هُدْهُدَم از رَه مَبَر،
که بازِ سپیدْ
چو باشِه
در پِیِ هَر صیدِ مُختَصَر نَرَوَد!
بیار باده وُ
اوّل به دستِ حافظ دِه
به شرطِ آن که زِ مَجلسْ
سُخنْ به دَر نَرَوَد!
