دیدمْ به خوابِ خوشْ
که به دَستم پیالهْ بود
تعبیرْ رَفتُ کارْ
به دولتْ حَوالهْ بود.
چِل سال رَنجُ غُصّه کشیدیمُ
عاقبتْ
تدبیرِ ما
به دستِ شرابِ دوسالهْ بود!
آنْ نافهیْ مُرادْ
که میخواستم زِ غِیبْ
در چینِ زُلفِ آن بُتِ مُشکینْ کلالهْ بود.
هَر کو نَکاشت مهرُ
زِ خوبانْ گُلی نَچیدْ
در رَهْگُذارِ باد،
نگهبانِ ژالهْ بود.
خونْ میخورَم ولیکْ
نه جای شکایتْ است
روزیِ ما،
زِ خوانِ کرَم،
این نَوالهْ بود.
نالانُ دادْخواه به مِیْخانه میرَوَم
که آنجا
گُشادِ کارِ من
از یک پیالهْ بود.
بر طَرْفِ گُلشَنَم
گُذرْ اُفتادْ
وقتِ صُبحْ
آن دَم که کارِ مرغِ چَمَنْ
آهُ نالهْ بود ـ
آتَشْ فِکنده در دِلِ مُرغانْ نسیمِ باغْ
زان داغِ سَر به مُهر
که بَر جانِ لالهْ بود.
گُل،
بر جَریده،
گُفتهی حافظ هَمینوشت؛
هَر بیتِ آن قصیده،
به از صَد رِساله بود!
