واعظان
که اینْ جِلوه در محرابُ مِنبَرْ میکنند،
چون به خلوتْ میرَوَند
آن کارِ دیگر میکنَند!
مُشکلیْ دارَمْ،
زِ دانشْمندِ مجلسْ بازپُرس:
«ـ توبه فَرمایان چرا
خودْ توبه کمتَرْ میکنَند؟
گوئیا باوَر نمیدارندْ روزِ داوَری
که این همه قلبُ دَغَلْ
در کارِ داوَر میکنَند!»
یارب!
این نوْدولَتان را بَر خَرِ خودشان نِشان!
که این همه ناز از غُلامِ تُرکُ
اَستَر میکنَند.
بَندهی پیرِ خَراباتَم
که درویشانِ او
گنجْ را
از بینیازی ـ
خاکْ بَر سَر میکنَند.
ای گدای خانقه!
بَرجَه!
که در دِیرِ مُغانْ
میدهند آبیُ دِلها را توانْگر میکنَند.
آه!
آه از دستِ صرّافانِ گوهَرْناشناس!
هَر زمانْ خَرمُهْره را با دُرْ بَرابر میکنَند.
خانه خالی کن!
دِلا!
تا منزلِ سُلطانْ شَوَدْ،
که این هوسْناکانْ
دلُ جانْ جای لشکر میکنَند!
حُسنِ بیپایانِ او چَندان که عاشقْ میکشَد
زُمْرهیی دیگر
به عشق
از خاکْ سَر بَر میکنَند.
بَر درِ مِیْخانهی عشقْ
ای مَلِک! ـ
تسبیحگوی!
که اَندر آنجا طینتِ آدمْ مُخَمّر میکنَند.
وقت صُبحْ از عَرشْ میآمَد خُروشی،
عقلْ گفت:
«قُدسیانْ را بینْ
که شعرِ حافظ ازبَرْ میکنَند!»
